Categorieën

In de Marge

Wekelijkse column door Laurens-Jan Stam

In de marge: Komkommertijd?

“Rokers binnenkort ook persona non grata op het terras”, was een kop boven een nieuwsbericht dat in vele media te lezen was de afgelopen week. Dus dacht ik meteen dat het ging om een wetsvoorstel van een politieke partij en dat de

Lees verder

Werkelijkheidsblind

“De wereld is kapot”, een veelgehoorde quote als mensen weer eens een opzienbarend en vooral schrikwekkend nieuwsbericht in de media tegenkomen. Bij tijd en wijle helemaal mee eens en maar wat ik hoop is dat de telefooncamera’s eens kapot waren. Dit behoeft een uitleg, dat snap ik. Lees verder

Alleeneter

U kent ze vast. De mannen alleen aan een tafel in een restaurant. Mannen waar ik medelijden mee heb of tegenop kijk. Want in je eentje eten, is een vak apart. Deze week was ik die man. En ik blijk er niet goed in te zijn. Twee klussen met een tussenpauze in Deventer dwongen mij een hapje te eten op de Brink.

Alleen.

Uit de boxen hoor ik de veel te vroeg overleden Joe Cocker, welk lied het is kan ik net niet verstaan. Telkens als ik denk dat het refrein eraan komt, wordt er weer te hard gelachen aan een tafel iets verderop. Even moet ik denken aan mijn zoontje als ik aan Cocker denk. Hij maakt de zelfde bewegen met zijn knuistjes als hij krampjes heeft als Cocker in zijn gloriedagen op het podium. De stem van Stam jr. is echter heel wat minder prettig kan ik u vertellen.

Drie tafels achter me denk ik een enorme kruising tussen Geer, Goor en Richard Groenendijk te horen, die boven alles en iedereen uit het ene na het andere roddelverhaal over zijn vrienden en vriendinnen eruit gooit. “Maar ik moet wel zeggen, als ze ergens voor gaat, dan gaat ze er ook echt voor. Absoluut! En ze is wel echt trouw gebleven aan zichzelf”, is een van zijn wijsheden. Ik ben overtuigd van een trendy geklede man met zonnebankhoofd en klein kettinkje om de nek.

Het eten alleen doet mijn inschattingsvermogen blijkbaar geen goed.

Als ik me eens goed omdraai zie ik namelijk een corpulente kerel met dito vrouw en aan het uiterlijk te zien de ouders van haar er tegenover. Zo hetero als de metro. Ondanks zijn manier van praten.

Vooroordelen, nergens goed voor.

Schuin ernaast een stel zuiderlingen die met zachte g met elkaar doornemen wat ze gaan nemen. “Ik denkt datte ik moar een vaarkernshaes nem”, zegt de man, die daar zeker spijt van gaat krijgen. Zelf heb ik net de saté van diezelfde varkenshaas naar binnen gefrommeld. Lauw, te weinig saus en net iets te taai.

Aan de andere kant, hij zit met twee tafelgenoten, dus het zal hem wel smaken. Zelf eet ik liever een broodje aangereden hond’ met joppie saus bij de plaatselijke snackboer met bekenden dan dat ik alleen een vijf gangen menu in haute cuisine stijl mag verorberen. Halverwege mijn strijd met de taaie varkenshaas komt een jongedame vragen of alles naar wens is. “Ja hoor”, zeg ik knikkend en beleefd zoals je ook een bejaarde groet. Leugenaar.

Maar ik kan moeilijk vragen of ze er even bij kan gaan zitten voor wat aanspraak om te zien of het dan beter smaakt. Inmiddels heeft Cyndi Lauper het overgenomen van Joe Cocker en zingt ze ‘Time after time”, nou hopelijk niet denk ik. Wel een mooi moment om even te googelen hoe oud die Lauper nu eigenlijk is. Helaas, inloggen op de wifi moet via Facebook, waarmee ik indirect dus reclame maak voor dit troosteloze eetschuurtje. Cyndi gok ik maar op een jaartje of zestig.

“Had u de dessertkaart nog gewild?”

Nou dat dacht ik niet. ‘Doe me maar een paar gierende banden met een auto erboven’, denk ik. Maar antwoord beleefd dat ik de rekening wil. Twintig euro, inclusief fooi. Veel te veel geld voor een slappe hap en de constatering dat alleen eten niets voor mij is. Gelukkig, ik kan er nog wel een column van maken. “Graag wel een bonnetje met btw mevrouw.”

 

Mooi oud

Deze week ging de teller bij mij naar de 35 winters, de vijfendertigste lente moet namelijk nog aanbreken. “Het nieuwe 23”, berichtte ik naar een van mijn beste vrienden die vier dagen later ook bij de club van 35 ging behoren. Lees verder

Gepaste afstand

“De beste wensen en veel gezondheid voor het nieuwe jaar”, ik wens het u allen maar vraag me tegelijkertijd af waar dit nieuwjaarswensen eigenlijk vandaan komt? Waarom hebben wij mensen altijd bepaalde ijkpunten nodig in een jaar, Lees verder

Zwarte pieten

De Sint is in het land. Reden tot vreugde en ouderwetse Hollandse gezelligheid zou je denken. Maar dat blijkt even anders te zijn. Waar vroeger Aart Staartjes zijn grootste probleem was, tijdens de intocht, of de boot wel de juiste route had.  Lees verder

‘Mar-coooo van BAS-ten’

Afgelopen vrijdag werd hij 50 jaar. Mijn held van vroeger, de man die ik wilde worden in vier op de zeven dromen. De voetballer die volgens mijn vader “elke avond om half tien” naar bed ging (opdat ik stopte met zeuren om nog een minuutje langer op te mogen blijven). Lees verder