Categorieën

In de marge: Kampioen

Het zijn de laatste weken van het seizoen voor veel sporten dus stromen op de redactie de verhalen over behaalde kampioenschappen binnen. Trotse ouders, leiders en trainers die stukjes aanleveren (dank daarvoor overigens) over hun teams. Jongens en meiden die op platte wagens door het dorp schallen en na afloop een patatje of wat anders voor de kiezen krijgen van een sponsor of bestuur. Taferelen die de meesten van u wel zullen kennen.

Zelf werd ik voor het eerst kampioen in D1 bij S.V. Holten. Op de prachtige Heijzoo shirts prijkte het mooie Bonte Paard op de borst zonder logo of poespas. Gewoon ‘Bonte Paard’. Ook voor ons was er een patatje bij de sponsor waar we op de fiets op een middag helemaal heen trapten. Sinds die dag mijd ik de Deventerweg als fietser. Een eindeloze weg waarbij je wanhopig van bushalte naar bushalte stoempt op je tweewieler. Heenweg altijd wind tegen, terug altijd hetzelfde verhaal.

Trainer van dat team was Henk Muskee met onvervalste jaren 80 snorretje, terwijl het toch echt 1992 was. En de leiders van dienst waren Gerrit Paalman en Erik Broekmaat. Die laatste was in die tijd de Wim van Hanegem van Holten. Geniale voetballer die je ook nog eens lachend over de Reebokkenweg heen schopte. Iets wat ik jaren later merkte toen ik ineens met hem in het veld stond als teamgenoot.

En ook nog eens kampioen werd.

Dit keer met het eerste elftal. En toen bleef het niet bij een patatje kan ik u melden. In ieder café waren er rondjes, een grootse receptie in de kantine en heel roodzwart Holten was die week je beste vriend. De platte wagen reed op zondag en maandag door de Holtense straten en we leken allemaal vrienden voor het leven. Twintig jaar later blijkt dat niet waar te zijn.
Maar je bent wel je hele leven lang samen kampioen geworden. Of dat nu in de F1, B3 of het achtste elftal is, er is een band voor het leven. Een collectieve herinnering van een prachtige dag. Op het moment zelf besef je niet dat kampioen worden heel speciaal is. Er zijn sporters die nooit kampioen worden.

Dus vier het, alsof je het nooit meer zult worden en je zult het zeker nooit meer vergeten. Want bijna elke sporter (voetballers zeker) kan nog moeiteloos zijn kampioensteam opdreunen. Als het 40 jaar terug, de dag zelf wordt vergeten (of vaak de laatste delen ervan), maar het team nimmer. Dus alle kampioenen van Holten, geniet ervan en koester het. Het kan maar zo je laatste (of zelfs enige) keer zijn.