Categorieën

December

Ne moand met völle herinnering’n. Ôk de moand woerin altied vanalles gebuur’n. Sunterkloas, hèèl statig kwam e, uut de veert’n, op zien peerd, ôônder de grôôte poorte duur. De muziek vuurop. Wiej zung’n ‘m touw, vief december, Sunterkloasfees op schoole en dan was ‘t wier gebuurd. Gen klôômpe met grôôte fossens hèui en nen emmer water meer in de kamer. De nacht’n wörd’n alsmà keulder en àj’ um ’t huus hen leup’n zag ie de moane, boam’n de kark’nbèume. Ie kwamm’n meer en meer in de duustere daage vuur Karsfees. Op de zundagschoole waw we drôk an ’t oefen’n met Karsversjes, “Engeltjes door ’t luchtruim zweven, zongen zo blij en wonderzacht”. Alle wekke leer’n ie netjes oene versjes, want dan krèèj’ ne stèèmpel.

Àj’ der dan wier zô völle hadd’n, môch ie ne biebelplaate uutzeuk’n. En dan ’n èèrst’n Karsdag, met de hèèle zundagschoole noar de karke, èèrs de kleintjes en later op de middag de grötste kinder. Beire kèèr’n zat de karke stààmpensvol. Wie höng’n an de lipp’n biej mèister Henk Poalman of juffe Jo Roelofs. Wat konn’n die môôi vertell’n. Vuur hèèl èèm’n zat ie met Jozef en Maria biej de kribbe. Het allermèuiste kwam, àj’ oen beukske met noar huus krèèg’n. “Oh die kwajongens toch”. Meer dan zestig joar later lig het nog biej ôôns in huus. Het karkbeukske, bie het ofschèid, noa acht joar zundagschoole, hef nog altied nen ereplaatse boam’n in de kaste.

Karsdaag’n in huus, hèèl simpel, met een bèumke, gekapt uut’n bos, op de nèèimechine. Een paar karsball’n der in, wat echte keerskes en nen emmer water, vuur het geval det de vlamme in het engelnhoar vlèug. Vakààntie, lekker biej de göll’nde kachel, op noar Ôôld en Niej. Spotkaart’n uutzeuk’n, deepe met de nèuze in de kaart’nbak, biej Gervedink of de Nölle. Netuurlijk hadde wiej een knappertjespistol. Noa een half uur was de kamer blauw van al die kruutdààmp’n. Later wörd’n det nog arger met de hôônnekörke.

Met één schot was de hèèle kamer blauw van ‘n rôôk en de stukk’n körk vlèug’n noar alle uutheuke. Det was moo te völle en dan wörd’n ie noar buut’n estuurt met de carbidbusse. Carbid, ie haal’n het biej Westerik of Smidje en dan met oe strôôpblik noar de jongs en mà pleer’n, tutdàj’gen spiejje meer oaver hadd’n. Op Ôôlejoarsoamd was het knien an de buurte, ne grôôt’n vlaams’n reus. Met zien allen begun ie der an, alderbassend wat lekker en ôk op Niejoarsdag was ter nog genog oaver. Het lig àmoa vuur ôôns. Geniet er van, vuurdàj’ der arg in hebt is ’t wier januari.