Categorieën

Een zondag vol verliezers

Het zal de meesten van u niet ontgaan zijn, afgelopen zondag degradeerde Go Ahead Eagles uit de eredivisie. De laatste strohalm tegen de Graafschap werd niet gegrepen, ondanks een dozijn aan kansen. Vooral spits Glynor Plet doet er verstandig aan deze zomer een ouderwetse kopgalg in zijn tuin te laten plaatsen. Hopelijk dan wel ver buiten Deventer, want ik denk dat hij niet de juiste man is om de roodgelen volgend jaar succes te brengen.

‘Gaat deze column nu helemaal over voetbal’, zullen sommige lezers nu denken. Helaas niet. Het gaat juist over het tegenovergestelde. De achterlijke hysterie eromheen. Want afgelopen zondag nam ik met mijn voetbalvriend, in een heerlijk zonnetje en prima sfeer, plaats net voor de hoofdtribune in de Adelaarshorst. Het mooiste openlucht museum van Nederland. Althans, toen nog.

Er werd gezongen, er werden kansen gemist, er werd wat schuttingtaal gebezigd en er werden mensen steeds nerveuzer. Na de zoveelste gemiste kans van Go Ahead gebeurde wat dan zo vaak gebeurt. De tegenstander scoort volledig tegen de verhouding in. Zo ook zondag. De goal van invaller Vincent Vermeij betekende dat er drie keer gescoord moest worden door de thuisploeg, in twintig minuten. Terwijl ze daar normaal een wedstrijd of vijf voor nodig hebben. Kortom, onmogelijke missie. Dat begreep iedereen op de tribunes, maar toch bleven de meeste mensen gewoon zitten. Schuddend met het hoofd, wat scheldend met elkaar en wegwerpgebaren makend.

Maar er zijn ook mensen die dan volledig van de kook (en door de coke vrees ik…) raken. Schuimbekkend liepen hele horden ‘supporters’, voor de B-side langs, richting de cornervlag en uitgang. Mannen variërend van zeventien jaar oud tot dik in de vijftig. Twee van hen stapten over de boarding en liepen zo het veld op. Waarbij er eentje diagonaal van de ene naar de andere cornervlag, toch een metertje of 130 schat ik zo, rende. En dat was niet op Daphne Schippers tempo kan ik u vertellen.

Aangekomen aan de andere kant van het veld, ging hij wild gebarend voor de supporters van de Graafschap staan. Deze zaten veilig achter het glas en moeten genoten hebben van deze onnozele provocatie. Nadat de man een half minuutje voor Jan Joker had staan zwaaien voor het vak, begon hij aan de terugweg. Weer 130 meter. De vermoeidheid zat blijkbaar nog in de benen van de heenroute, want nu ging het nog minder snel. Dus een half minuutje was meneer wel onderweg.

Alle tijd om hem flink in de kraag te vatten zou je denken. Maar dat gebeurde dus niet. Niemand deed iets. Stewards waren machteloos tegen de wildeman en het peloton ME-ers dat voor de wedstrijd al aanwezig was, was nergens te bekennen. Na zijn missie werd de 260-meter loper ook nog als een held terug over de omheining getrokken door zijn mede-fanatiekelingen.

Hierna klom de ene na de andere kwaaie zatlap over de hekken en boarding en liepen ze zelfs richting bestuursleden die voor de dug-out aan het overleggen waren. De wedstrijd was inmiddels gestaakt en er was totale anarchie bij de cornervlag. Mannen die niet meer op de benen konden staan, gingen verhaal halen bij de voorzitter en trainer Demmers en werden daarbij nog te woord gestaan ook. Terwijl het veld betreden toch echt verwijdering uit het stadion betekent.

Dit ging allemaal een klein kwartiertje zo door, waarbij van de politie nog steeds geen enkel spoor te bekennen was. Vaders met kleine kinderen wilden het vak verlaten, maar moesten langs de verhitte meute bij de cornervlag en waagden zich daar terecht niet aan. Maar toen er gevraagd werd of ze even voor de dug-out langs mochten, werd hen de toegang geweigerd. Terwijl twee meter achter hen een zatte lor óp het veld wel kon blijven staan. Had ik al gemeld dat de verzorgster van de Eagles in tranen op de bank zat? Dan bij deze.

Wat volgde waren een paar zalvende woorden van de voorzitter en een laf kwartiertje voetbal van een aangeslagen ploeg die het ook allemaal niet leek te geloven. Dus volgend jaar de eerste divisie in. Harken op vrijdagavond in een prachtig vernieuwd stadion. Doodzonde. Maar nog jammerlijker zijn de lege plekken die je dan zal zien. Vast van een paar vaders met kinderen die niet meer durven te komen.

 

Laurens Jan Stam