Categorieën

Maakt er gebruuk van

Wiej schrieft ongeveer 1860. Doar wordt op het raam etikt. De ôôle buurvrouwe is hen egoane. De buur’n wordt op ereup’n, um te kômm’n “verhenneklèèj’n”. Det klèèd lig à sinds ’n èèrst’n trouwdag vuur in de kaste. De buur’n zörgt er met mekaa vuur det de femilie, persoonlijk, het uut de tied raak’n van de buurvrouwe, an ezeg kriegt. Één van de buur’n haalt de dôôdskiste op biej de timmerman en ’s oamds legt ze met mekaa het dôôde lichaam in de kiste. Nen dag of wat later is de groove. De buur’n zet de kiste ôônder ’n liekbalk op de delle. Vuur de leste kèèr geet het deksel der of. De geest van de gestörvene kan noar boam’n hen. Noa de trèustende weure van ’n dôômie, slut de timmerman met heult’n pinnekes, vuurgood de kiste.

Oaver de dôôi’nweg trek de hèèle buurte met noar ’t karkhof um de leste eere te bewiez’n. Achter de liekwaag’n, ne klèèdwaag’n met vroole en ôôle keerls. Doarachter ne duustere riege keerls in ’t zwart, met hôôge heute Alles wordt duur de buur’n verzörgt. Ôk honderd joar later zeew we nog völle van disse gebruuk’n. Opa stun nog op ebaart op de delle en ôk anzeggers kwamm’n nog an huus. Nog altied wadd’n de hôôge heute in zwang en iederene gung in t zwart. Met peerd en waag’n gung de liekkoetse op ’n karkhof an. Noa de joar’n zestig zôl het rap àmoal ààns word’n.

De koetse wörd’n vervang’n duur nen auto, de buur’nplich verwater’n en begraffenisôôndernemmers namm’n het oaver. Àllèène in de buut’ngebied’n blèèf tut op ’n dag van vandaage nog de noaberplich. Het dôôi’nhuuske wörd’n een mortuarium. Zô kônn’n de lèu op nen niejmoodse menèère ofscheid nemm’n van neuist’n, femilie en bekèènd’n. Wat was Hoolt’n in las, toen het splinternieje mortuarium wier wörd’n eslött’n. Zô’n môôi gebouw, hoe kon det noe! Gelukkig wadd’n der nog mèugelijkheed’n genog, mà toch veul’n het as ne stap trugge. Wat is het dan toch môôi det er ôôndernemmers bint, diet de uutdaging andörft en het gehèèl wier oppakt. Zie klèèdt het gebouw hèèmoa opniejs in.

Vanof juni kan der op word’n ebaart en begraffeniss’n könt wier vanof half juni. Het is toch wà fijn dàj’ in oen eeg’n plaatse, in alle röste biej mekaa könt wèèr met de oaverledene. Noe is het neet zô, dàj’ in de riege stoat um der gebruuk van te maak’n, mà wiej wèèt mar al te good, dat het zô mar in één kèèr vuur de duure kan stoan. Maakt er dan gebruuk van.