Categorieën

Vuur ne brook noar Schöppert op ’n hook

Vuur de euldere generaties is het een begrip en vuur de jongern is het môôi um te wèèt’n. Het zal ongeveer mill’n joar’n dartig in de kràànte hemm’n estoane. Willem Verveda, vieftig joar kleermaker biej Schöppert. Möj’ oe vuurstell’n det e as junkske van tien joar, doar begun as kouwjonge. De leerplichtwet was ter pas in 1901. Dus ’s winters noar schoole en in de zommertied an ’t wark. De Schöpperts, ôôit begunn’n an de Loarnseweg. Doar hadd’n ze een boerderiejke en dèud’n ze der een betje kleermakerswark biej. Biej het oppass’n van de beeste had Willem alle tied um een paar läpkes an mekaa te zett’n. Zien vaa wol ‘m noa een paar joar geerne biej ne gröttern boer hemm’n wark’n. Willem had er gen zin an en blèèf biej Schöppert. Den had wal ezeene det er ne goei’n kleermaker in zat.

Zô greuid’n hij meer en meer het kleermakersvak in. Àllèène as het slap was in de kleermakerieje, hölp e nog wal is met met de boerderieje. In 1901 verhuusd’n de Schöpperts van de Loarnseweg noar ’n hook van de Stationstroate en de Grôôte Stoate, doar woer Bannink een café had. Willem Verveda verhuusd’n met. In zien vrieje tied was e in de winter geerne op de schaats’n en vönge, as biejverdeenste, ôk nog vink’n. (Toen kon det nog.) Hij greuid’n zô hèinig an uut tut een volleerden snièder. Hij maak’n päkke op moate vuur rouw en trouw”. In de joarn dartig möt e zo’n betje vieftig joar an de zaak weer’n ewes. Hij was al die tied biej de Schöpperts eblèèm’n as kleermaker en kammeroad. Willem bakk’n alle joar’n duur de ölliekrapp’n biej Schöppert in huus.

Met zien vieftig joarig jubileum krèèg e ne medaille van de Koneginne, een stuk in de kràànte en een gedicht van Johanna van Buren. Zelf biw we meer van de tied van Freek en Leendert van Schöppert en nog later van Jehan. Mà de tied is onverbiddelijk, ie zölt de kleermakerieje met de winkel, doar op ’n hook neet meer vind’n. Het boerderiejke an de Loarnseweg, het is à lange neet meer. De tied van Derk Jan Schöppert, met de bakfietse en later met een T-fordje, ôônderweg noar de klàànt’n, lig veer lig veer achter ôôns. De röstige kruussing, uut de joar’n vieftig, met het huus van mèister Brouwer, Pierderk, Schöppert en Dikkers, het is ne vage herinnering. Hoe zôl het er oaver viem’nzèumtig joar uutzeen. Alles verààndert zo snel, goaw we dan wier vuur ne brook, noar Schöppert op ’n hook?